D’Steipalme

 

D’Karawane hät abgsattled gha – d’Kamel sind tränkt gsi und d’Manne sind ums Füür umegsässe.

Sie händ de weisi Raman bätte, e Gschicht z’verzelle.

De Raman hät ufe i di grossi Palme zeiged – und wo de Wind d’Fächer vo de Bletter usenandweht und s’Härz vo de Palme fürechunnt, isch det, wo suscht neui Trieb a s’Liecht dränged, en grosse, rote Stei gläge.

Wänd ihr wüsse, wie dä Stei det ufe cho isch?  hät de Raman die Manne gfröged.

Ja, das isch vor vile, vile Jahre gscheh, wo die Palme no ganz jung und chli gsi isch.

Sie hät s’Meer gern gha und d’Musig vom Wasser; sie hät de fini Wind, won amigs am Namittag ufchunnt, gliebt und d’Wüestenächt – die chalte, kristallklare, mit irne Stärne und em Mond;

e chräftigi, glücklichi, jungi Palme isch es gsi – bis zu dem Tag, wo dä Maa us de Wüeschti cho isch:

Tagelang isch är i de Wüeschti umegirrt  – all sis Hab und Guät hät er verlore gha und vor Durscht und Hitz isch er fascht hinderfürschi cho. Sini Händ sind wund gsi vom vergebliche grabe nach Wasser und alles an ihm isch gränzelose Schmärz gsi. Won är die jungi, saftigi Palme gseht, packt en di nackti Wuet: Warum läbsch du? Warum findsch du Wasser und Nahrig und ich verdurschte? Warum bisch du jung und schön? Warum häsch du alles und ich nüt? Du söllsch nöd läbe!  und i blinder Raserei packt är en Stei und prässt en tüüf is Chronehärz vo dem junge Baum.

Es hät knirscht – und dänn isch es ganz stille gsi –

Gli drufabe isch dä Maa erschöpft zsämebroche und d’Kameltriiber händ en näbed de Palme gfunde. Mer sait, er seig devocho.

Die jungi Palme isch wie glähmt gsi vor Schmerz. Ihri neue, zarte Bletter sind gli verdorret i de Gluet vo de Sunne und ihres quätschti Härz isch fascht usenandbroche. S’Gwicht vo däm Stei hät si welle vertrucke. Sie hät dä Stei versuecht abzschüttle, sie hät de Wind um Hilf› bätte, aber alles hät nüt gnützt, dä Stei hät sich nöd bewegt.

Ich gib’s uf, hät sie sich gsait, es isch z’schwär. Aber da isch en anderi Stimm› gsi und die hät gsait: Gib’s nöd uf, du schaff’sch es. Muesch es nu versueche. – Was versueche?, dä Stei isch z’schwär, ich chan en nöd abschüttle. – Du muesch en gar nöd abschüttle, versuech en aaznäh; dänn wirsch erläbe, wie dini Chraft wachsed.

Und dä jungi Baum hät uufghört, gäge s› Gwicht vo däm Stei aazkämpfe, er hät sini Chraft afä bruuche zum dä Stei i d’Mitti vo sinere Chrone zbringe – und s’Gwicht vo däm Stei hät sini Wurzle länger und chräftiger werde laa.

Ame Tag sind die Wurzle so tüüf in Bode abe gwachse gsi, dass sie uf Wasser gstosse sind. Vo däm Momänt aa hät die Palme afä obsi wachse und eis Blatt ums anderi um dä Stei umegleit. Ire Stamm isch breiter und breiter worde und si isch, wänn au nöd die schönsti, so doch die mächtigsti Palme worde. Ihres Blätterdach isch so wiit gsi, dass au die grössti Karawane drunder Schatte gfunde hät.

—————-

Wo de Raman fertig verzellt hät, isch s’Füür abebrännt gsi und vo de Manne hät eine um de ander de Platz verlaa – nur eine isch blibe. Wortlos isch er zum Raman anegsässe. Ändli isch es usem usebroche: Ich bin dä Maa gsi, wo de Palme de Stei is Härz druckt hät – ich has vergässe gha, aber dis Verzelle hät alles wieder füregholt – ich fühle Schuld – was chani tue?

Träg dini Schuld, wie de Baum de Stei: nimm sie i d’Mitti vo dim Härz und versuech sie z’verwandle – und dänk dra, dass d› Liebi Händ bruucht.
Die zwe Manne sind no lang under de Palme gsässe – und ufzmal hät en liechte Wind s’Füür wieder entfacht.

 e Legände us de Wüeschti Sahara