De Pfau underem Chorb   

 

„wänn’s im Himmel eso schön isch“, hät es Chind sin Vater gfröget „warum läbed mir dänn da i de Wüeschti und nöd im Paradies?“

de Vater hät lang natänkt und dänn hät er gsait:

„kein Mänsch weiss d’Antwort, aber vilicht gaht’s eus Mänsche wie dem Pfau i minere Gschicht“:

En König hät en prächtige Garte gha. S’ ganz Jahr dur händ da drin Blueme blüeht, Chrüüter ire Duft verströmt und s’ Gras hät de Bode grüen gfärbt.

Breiti Flüss händ Wasser bracht und i de Böim händ Vögel i allne Farbe die schönschte Lieder gsunge.

I dem Garte hät’s all das, was me sich tröime chan, gäh – vom Schönschte und Fiinschte.

Dadezue hät natürlich au en Pfau mit sinere Fäderepracht ghört.

Ame Tag hät de König de Pfau fange laa – sie händ en ganz i Läder iibüezt und so isch er jetzt rundum vo dere grobe Huut zuedeckt gsi.

Keine, nöd emal de Pfau sälber, hät no öppis vo sinere Farbepracht chöne gseh.

Und nöd gnueg – de König hät en no under en Chorb setze la – und so hät er nöd emal meh es Fläckli vo sim Garte chönne gseh.

Ganz eleige isch er jetzt gsi und gar nüme sich sälber.

Und wie s eso gaht – mit de Ziit hät sich de Pfau a sini neui Huut gwöhnt und a sin Chorb – und er hät vergässe, wie de Garte und er sälber uusgseh gha händ.

Und gli emal isch er ganz devo überzüügt gsi, dass es kein grössere Ruum als sin Chorb gäb und e keis schöners Chleid als die Läderhuut.

Und wänn es Fünkli Hoffnig an e schöneri Wält in em uufblitzt isch, dänn hät er nume glachet.

Allerdings isch er immer dänn unruhig worde, wänn es Lüftli de Duft vo Rose oder Jasmin oder Veieli a sin Chorb ane gweht hät.

Und wänn er en Vogel ghört hät singe, dänn wär er am liebschte i d’Lüft’

ufegfloge.

Aber er hät sich wiiter nüt druus gmacht – er hät ja au nöd gwüsst, woher die Sehnsucht chunnt und so hät er sich au nöd drum kümmeret.

No immer isch de Chorb für ihn die schönschti vo allne Wohnige gsi und s’bequemschti vo allne Näschter.

Ame Tag hät de König de Pfau la cho, hät em s’Läderchleid abgno und en in Garte zrugggbracht.

Da isch de Pfau wieder i de Sunne gstande, hät de Duft vo de Chrüüter i sich inegsoge, hät all die Blueme gseh, hät d’Vögel ghört singe und  – er hät sini eigni Schönheit erchännt.

Da sind em ufzmal Träne cho und er hät zue sich sälber gsait: „wie han ich nur de Garte und mich sälber chönne vergässe?

Ä Gschicht us Persie                                                                     _________________

zum Nachdenken ein Zitat von B. Franklin:

“ wer seine Freiheit aufgibt für eine vermeintliche Sicherheit, der verliert am Ende beides»