De Adler  

 

Es isch emal en Maa gsi und dä isch in Wald gange goge en Vogel sueche wo n er mit hei näh chönnti. Er hät en junge Adler gfange, hät en heibracht und en in Hüehnerhof gsteckt, zäme mit de Hüehner, Änte und Truthüehner. Obwohl er en Adler gsi isch – de König vo de Vögel – hät er em Hüehnerfuetter zfrässe gäh.

Nach föif Jahre hät er emal Bsuech übercho vomene Naturkundler und wo die beide dur de Garte und de Hof gloffe sind, da seit de Naturkundler ganz plötzli: „dä Vogel det, das isch keis Huehn, das isch en Adler!“

„Ja, das stimmt, seit de Maa, aber ich han en zumene Huehn erzoge. Er isch jetzt kein Adler meh, er isch jetzt es Huehn – au wänn sini Flügel drü Meter breit sind!“

„Nei und nomal nei“ entgägnet ihm de anderi Maa „ er isch no immer en Adler – er hät s’ HÄRZ vomene Adler und das wird ihn höch i d’ Luft ufe flüüge laa!“

„nä nei“ seit druuf der anderi „ er isch jetzt es richtigs Huehn und wird nie meh flüüge!“

Da druf abe händs beschlosse, e Prob z’mache, wer rächt heig.

De Naturkundler  hät de Adler gno, hät en i d’ Höchi ufe ghebt und em zuegflüschtered: „Du, wo doch en Adler bisch und em Himmel ghörsch und nöd dere Ärde: breit dini Schwinge uus und flüüg!“

De Adler isch uf de Hand vo dem Maa gsässe und hät umenandglueget – da hät er hinder sich d’ Hüehner gseh Chörner picke und er isch wieder zue ne abegsprunge.

„Ich han der’s gseit – er isch es Huehn!“ hät de Bsitzer triumphiert.

„Nei, er isch en Adler – mer probiereds morn nomal“ hät de Naturkundler entgägnet.

Am andere Tag isch er mit em Adler ufs Dach gstige, hät en i d’ Höchi ufe ghebet und em zuegflüschteret: „ Du, wo  doch en Adler bisch und em Himmel ghörsch, breit dini Schwinge uus und flüüg!“

De Adler hät sich umeglueget und won er d’ Hüehner im Hof gseht scharre, da isch er wieder obenabe gschprunge und hät au mit de Hüehner gscharred.

„Glaubsch mers jetzt, er isch es Huehn und bliibt es Huehn!

„Nei – er isch en Adler und hät immer no s’Härz vomene Adler – lass’ es euis no es dritts mal probiere!“

Am andere Morge, ganz früeh, hät er de Adler gno und isch mit em zur Stadt uus, wiit ewäg vo de Hüüsere, an Fuess vomene höche Berg. D’Sunne isch grad uufgange und hät de Gipfel vom Berg vergoldet und alli Dächer händ afä strahle i dem Liecht.

Da hät er de Adler uufghebt und zuenem gseit:“ Adler, du bisch en Adler – du ghörsch em Himmel und nöd dere Ärde. Breit dini Schwinge  n uus und flüüg!“

De Adler hät umenandglueget, hät afää zittere wie wänn er nöis Läbe i sich gspürti, aber er isch nöd gfloge.

Da hät en dä Maa direkt is Liecht, i d’ Sunne luege la – und plötzlich hät de Adler sini gwaltige Schwinge uusbreitet, hät en richtige Adler Schrei ta und isch abghobe – und er isch höcher und höcher und höcher gfloge und nie meh umecho.

Er isch en Adler gsi, au wänn er wie n es Huehn gfüetteret und uufzoge worden isch!

____________________

Ein Aufruf zu dieser Geschichte aus Afrika von James Aggrey: «Ihr Völker von Afrika, ihr trägt das Göttliche in euch wie alle Menschen, aber man hat euch weisgemacht, wie Hühner zu picken und zu scharren, obwohl ihr Adler seid in euren Herzen! Breitet eure Schwingen aus und gebt euch niemals zufrieden mit hingeworfenen Körnern!»