Weisheit aus Indien

 

Imene Dorf hät emal en weise Maharadscha gläbt.
Er hät en bsunders grosse und schöne Elefant gha, wo ner amigs uusgritte isch mit em.
Ame Tag hät er die blinde Bättler uf de Strass – und vo dene häts vil gäh – zsämegrüeft und e Belohnig versproche für dä, wo n sin Elefant am beschte chönni beschriibe.
Jetzt händ die Bättler de Elefant afä aalange und betaschte und dä won a sis Bei anegrate isch, hät gseit: de Elefant isch wie n en Baumstamm.
De zweiti hät de Schwanz verwütscht und gseit: de Elefant isch wie n es Seil.
En andere, wo n s’Ohr untersuecht hät, dä hät gseit: de Elefant chan mer mit emene Palmeblatt vergliiche.
Wieder en andere isch uf de Rugge vom Elefant gstige und er hät en eso gseh wie n en Berggrat mit vile Furche. Und so isch das wiitergange und mit de Ziit händ die Bättler afä striite mitenand welle rächt hebi – de Maharadscha aber hät weise glächlet:
jede hät nur en Teil begriffe und für d› Wahret uusgäh – keine hät s’Ganze erfasst.